26 Eylül 2010 Pazar

Jukgeona hokeun nabbeugeona (2000)

Jukgeona hokeun nabbeugeona 2000 yılı mahsulü Seung-wan Ryoo tarafından yazılıp yönetilmiş olan Güney Kore yapımı bir film. Die Bad olarak da bilinir. Yönetmenin ilk filmi.


Dört ayrı başlık altında dört bölüme ayrılmış bir film olmasına rağmen aslında Die Bad kronolojik sırada ilerleyen tek bir hikaye anlatıyor. Yönetmen her bölümde farklı bir çekim tekniği kullanmayı tercih etmiş. Bölümler sırasıyla Rumble, Nightmare, Modern Man ve Die Bad isimlerini taşıyor.


Suk-hwan ve Sung-bin yurdum öğrencilerinden farksız okul yerine bilardocuda vakit geçirmeyi tercih eden lise öğrencisi iki arkadaştır. Bilardocuda takıldıkları bir gün yan masada bilardo oynayan farklı bir okulun öğrencileri ile ağız dalaşına girerler. Sung-bin'in bütün yatıştırma gayretine rağmen iki grup kavgaya tutuşur. Kavga sırasında Sung-bin kazayla diğer öğrencilerden birini öldürür ve hapse girer. Yedi sene sonra hapisten çıkar. Abisinin sayesinde bir garajda tamirci olarak çalışmaya başlar. Fakat eski suçlu olduğu ortaya çıkınca işinden ayrılmak zorunda kalır. Çevresi Sung-bin'e yaşamak için çok fazla açık kapı bırakmadığından yerel bir çeteye dahil olur. Güçlü yumrukları sayesinde kısa sürede küçük bir grubun başına geçmeyi başarır.


Bu arada eski arkadaşı Suk-hwan polis olmuştur. Suk-hwan'ın kardeşi ise okulu bitirip çalışma hayatına atılmak yerine bir çeteye dahil olup az zamanda çok yol yapma planları içindedir. Yolu Sung-bin ile kesişir ve Sung-bin'in çetesine girerek okula gitmeyi bırakır. Kader Suk-hwan, kardeşi ve Sung-bin için kötü bir son ile bitecek olan ağlarını örmeye seneler önce başlamıştır.


Yaklaşık 800.000 dolar gibi düşük bir bütçe ile çekilen bu film için boyundan büyük işler başarıyor dersem sanırım abartmış olmam. Yönetmenin usta elleri, film boyunca kötü oyunculukların ve dövüş sahnelerindeki beceriksizliklerin üzerlerini usul usul örtmeye çalışıyor. Böylesi anları hafif tebessüm ederek izlesem bile bazı sahnelerde gerçekçiliği yakalamayı başardığını itiraf etmeliyim. Ayrıca yönetmen Ryoo'nun bilhassa yakın çekimlerde yaratıcı ve hayranlık uyandıran performanslar sergilediğini eklemekte fayda var.


Yönetmen Ryoo, filmini toplum içerisinde saygı(!) görmek isteyen (bunu istemeye mecbur bırakılan) erkek figürü üzerine kurmuş. Buradan hareketle gelir düzeyi düşük ailelere mensup çocukların hayat karşısındaki umutsuzlukları, daha lise yıllarında başlayan yılgınlık, tek umut olarak sokak çetelerini görmeleri gibi donelerle filmin temelini güçlendirmek istemiş. Benzer temalara Güney Kore sinemasına ait birçok filmde rastlamak mümkün. Die Bad'i benzerlerinden ayıran farkı yönetmenin mahareti diyebilirim.


Bu film sonrasında Seung-wan Ryoo için olumlu birçok eleştiri yapıldı. Ki bu eleştirileri boşa çıkarmayan Ryoo, bir sonraki filmi Pido nunmuldo eobshi (No Blood No Tears, 2002) ile çıtayı bir adım daha yukarıya çekti. Ama nedense sonrasında çektiği filmleri bir türlü beğenemedim. Ana akım sinemaya ait, etrafta onlarcası bulunan, kötü diyemesem bile rahatlıkla kişiliksiz, kimliksiz diyebileceğim Arahan jangpung daejakjeon (Urban Martial Arts Action, 2004) veya Jjakpae (The City of Violence, 2006) gibi filmler çekti. Oysa ilk iki filmini görenler "Güney Kore sinemasının Tarantino'su geliyor" gibisinden beklentilere garkolmuştu. Yazıya konu olan filmi izlediğinizde ne demek istediğimi çok daha iyi anlayacaksınız.


Jukgeona hokeun nabbeugeona, uzakdoğu sinemasına ait farklı lezzette düşük bütçeli bir ilk film. Belki izleyenlere az zamanda çok yol yaparak yükselmenin formüllerini vermiyor, ama az parayla nasıl "büyük" bir iş yapılabileceğini gösteriyor. (7/10)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder